''A - Στερητικό'' η νέα ποιητική συλλογή του Κων/νου Κοκολογιάννη

Εκδόσεις Αρμίδα
επιμέλεια Ευφροσύνη Μαντά - Λαζάρου

παρουσίαση Γενάρης 2017 

Το διήγημα ''Η φυσική της κρίσεως'' και το ποίημα '' Ο καρτάνθρωπος'' στο περιοδικό Fractal

Η Φυσική της Κρίσεως

Έχει νόημα να γράφει κανείς μυθιστορήματα

τη στιγμή που το Περού βρίσκεται στην κατάσταση

αυτή, τη στιγμή που όλοι οι Περουβιανοί ζούμε με

δανεική ζωή;

Του λέω ότι αναμφίβολα πρέπει να έχει, αφού εγώ

γράφω ένα

«Μια Ιστορία για τον Μάυτα» Μάριο Βάργκας Λιόσα

Εννιά και τριάντα τρία. το ρολόι κολλημένο στον τοίχο, μαύρος από την πολυκαιρία, ιστοί αράχνης ομορφαίνουν το τοπίο και έντομα αποφάσισαν οικειοθελώς να προσφερθούν ενάντια στον αφανισμό των αραχνών από το λοιμό και την κρίση.

Εννιά και τριάντα τρία, οι δείκτες του ρολογιού, μαύροι όπως το μέλλον μας, σε άσπρο καντράν με δώδεκα αριθμούς σε στυλ καλλιγραφικό σαν τους αριθμούς των εκατομμυρίων του ελλείμματος της Λαϊκής που υπόγραψαν οι βουλευτές μας χωρίς να διαβάσουν τη σελίδα εξήντα εφτά, χωρίς να δουν τη μαύρη τρύπα, άλλωστε αυτή υπάρχει μόνο στο διάστημα, μια συγκέντρωση μάζας ώστε η δύναμη της βαρύτητας να μην επιτρέπει σε οτιδήποτε να ξεφεύγει από αυτή και έτσι ένα ολόκληρο νησί έπεσε μέσα και το βαρυτικό πεδίο είναι τόσο δυνατό, ώστε η ταχύτητα διαφυγής κοντά του ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ότι τίποτα, ούτε καν το φως, δεν μπορεί να ξεφύγει από τη βαρύτητα της μαύρης τρύπας και η αισιοδοξία είναι η πρώτη που έπεσε μέσα...

Η συνέχεια εδώ

"Η ΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ'' του Κωνσταντινου Κοκολογιάννη για το διαγωνισμό διηγήματος "ΝΙΚΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ"

 Με αφορμή του άδικου θανάτου της Νίκης Μαραγκού σε ατύχημα στην πολυαγαπημένη της Αίγυπτο, η εφημερίδα "Φιλελεύθερος" διοργάνωσε λογοτεχικό διαγωνισμό προς τιμή της.

Αποτελέσματα Διαγωνισμού Διηγήματος Νίκης Μαραγκού

Λευκωσία: Η συμμετοχή στο διαγωνισμό διηγήματος «Κρίση, μια έννοια πολλαπλών αναγνώσεων» που προκήρυξε η εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» στη μνήμη της Νίκης Μαραγκού ήταν μαζική και σ’ ένα βαθμό ανέλπιστη. Υποβλήθηκαν 113 κείμενα από ισάριθμους συγγραφείς.

Είναι παρήγορο που τόσοι πολλοί επίδοξοι διηγηματογράφοι έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό. Είναι ενθαρρυντικό και μακάρι να συνεχίσουν. Η βαθιά οικονομική κρίση και οι συνέπειές της ίσως πράγματι να σπρώχνουν τους ανθρώπους προς τη δημιουργία, από πνευματική ανάγκη. Ίσως είναι και μια εναλλακτική μορφή αντίστασης και αντίδρασης απέναντι στη ζοφερή πραγματικότητα και την απαισιοδοξία που μας περιβάλλει.

Ορισμένα από τα κείμενα δεν πληρούσαν τους όρους του διαγωνισμού, ήταν π.χ. ποιήματα, άρθρα, δοκιμιακός λόγος. Mερικοί συμμετέχοντες κινήθηκαν στην επιφάνεια και περιορίστηκαν σε μιαν αναφορά στην οικονομική κρίση. Δεν αρκεί η καταξίωση ενός διηγήματος απλώς και μόνο με τη ρηχή αποτύπωση της κοινωνικής πραγματικότητας ή επιμέρους πτυχών όπως είναι το φαινόμενο της ανεργίας. Χρειάζεται μια λοξή ματιά, μια διαφορετική και ιδιαίτερη οπτική γωνία, πέραν των όποιων άλλων παραμέτρων που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν το διήγημα. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες κινήθηκαν παρορμητικά, από ανάγκη να πουν κι αυτοί την άποψή τους για όσα συμβαίνουν τελευταία γύρω μας. Κάτι που δεν είναι εξ ορισμού κακό. Αλλά αυτή η ανάγκη έπρεπε να μεταπλαστεί σε ιδιαίτερη δημιουργική πνοή και με όρους, βέβαια, λογοτεχνικούς. Πολλοί διηγηματογράφοι προσέγγιζαν το θέμα του διαγωνισμού μέσα από μια δακρύβρεχτη οπτική, μια πρωτόγνωρη συμφορά που έπληξε τον τόπο.

Και αναπόφευκτα παρέπεμπαν στο τραγικό 1974, την τούρκικη εισβολή και τις συνέπειές της, χωρίς βαθύτερη επεξεργασία του θέματος ή αναλώνονταν σε διδακτισμούς και ευχολόγια. Πάντως, κατέγραψαν την έντονη απαισιοδοξία και τη μοιρολατρία που σε μικρό ή μεγάλο βαθμό χαρακτηρίζει τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Η Επιτροπή, σύμφωνα με την κρίση της, έχοντας γνώση ότι αυτή η επιλογή ενέχει πάντοτε έναν υποκειμενισμό, αποφάσισε με κριτήρια την ποιότητα της γλώσσας, την πρωτοτυπία του θέματος, την ιδιαίτερη οπτική ματιά του κάθε δημιουργού, το ύφος, την αφηγηματική δεινότητα να επιλέξει τα πιο κάτω 11 διηγήματα, χωρίς αξιολογική σειρά κατάταξης, για να συμπεριληφθούν στον συγκεντρωτικό τόμο που θα εκδοθεί από τον Φιλελεύθερο. Τα έντεκα διηγήματα που επιλέγησαν είναι: Ευρυδίκη Περικλέους Παπαδοπούλου «Ο μη γένοιτο», Δέσποινα Πυρκετή «Περίσσεια», Νόρα Νατζαριάν «Το λάθος», Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης «Η φυσική της κρίσης», Κυριάκος Παπαδόπουλος «Η εξομολόγηση του συγγραφέα», Φώτης Φωτίου «Έμφραγμα», Έλενα Τορναρίτη ¨Η χώρα του Γέρασμου», Άντρια Σαββίδου «Το καθρεφτάκι», Χριστίνα Νικολάου «Ψωμί και γάλα», Γιώργος Χαριτωνίδης «Οδός Μπισκίνη 14», Μαρία Ιωάννου «Έρημος».

Η Επιτροπή αποφάσισε να αναδείξει ως καλύτερο το διήγημα της Ευρυδίκης Περικλέους Παπαδοπούλου «Ο μη γένοιτο». Εκφράζει τα συγχαρητήριά της σ’ όσους επιλέγηκαν να συμπεριληφθούν στην καλαίσθητη έκδοση με τα πιο αξιόλογα διηγήματα. Εκφράζει ακόμα τις ευχαριστίες της σε όλους τους συμμετέχοντες.
Η έκδοση με τα έντεκα διηγήματα διανθισμένη με μια σειρά από ακουαρέλες της Νίκης Μαραγκού που έκανε στην Αλεξάνδρεια το 2010 αναμένεται να εκδοθεί τον ερχόμενο Φεβρουάριο, που κλείνει ένας χρόνος από τον πρόωρο χαμό της σε τροχαίο δυστύχημα στην Αίγυπτο σε ηλικία 65 ετών.

Την κριτική επιτροπή αποτέλεσαν οι, Ζέλια Γρηγορίου (ακαδημαϊκός), Αιμίλιος Σολωμού (εκπαιδευτικός- συγγραφέας), Άννα Μαραγκού (αρχαιολόγος) και Μαρίνα Σχίζα (αρχισυντάκτρια πολιτιστικού Φιλελευθέρου).

Πηγή: philenews
- See more at: http://www.philenews.com/el-gr/politismos-kypros/162/172854/apotelesmata-diagonismou-diigimatos-nikis-maragkou#sthash.YaG8nH3q.dpuf

Κριτική του Τάσου Ρήτου από το διαδικτυακό περιοδικό Vakxikon.gr για την ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη ’’Άρα έχει δίκιο ο Μπωντλαίρ’’

Άρα είχε δίκιο ο Μπωντλαίρ, Ποίηση, Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης, Εκδόσεις Αρμίδα, 2012

Μέρα πρώτη πρωινή. Στο καφενείο κάθεται στριμωγμένος ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης. Εκεί στην γωνία την ασπρόμαυρη, αναπολώντας χαμένες μνήμες. Ψηλαφίζει τα δρομικά των καιρών και οσμίζεται το μέλλον σαν μπαρούτι. Πετάει κάτι λασποπινελιές στον χάρτη του και κάτι χρώματα που παράφορα ζωντανεύουν το τοπίο του.

Μέρα δεύτερη πρωινή. Ο έρωτας του, καταλάγιασε σαν κατακάθι στο φλιτζάνι του πικρού καφέ. Θύμησες και ονειρικά, πάθη και νοσταλγίες, αμνησίες και ξεφαντώματα. Η γυναίκα που περίμενε, η γυναίκα πεπρωμένο. Η γυναίκα ονείρωξη και οργασμός.

Μέρα τρίτη πρωινή. Στο ίδιο ασπρόμαυρο κάδρο κρεμασμένος στέκεται ο ποιητής, γεμάτος θλίψη και οργή. Κοιτάζει έξω από την σπασμένη τζαμαρία την σκληρή καθημερινότητα και ρίχνει κραυγές μέσα στο άδειο ποτήρι του.

Μέρα τέταρτη πρωινή. Στρίβει τσιγάρο σέρτικο και δηλώνει παρόν με ντουμάνια καπνούς και σήματα, μέσα στο βαθύ πηγάδι της ζωής του. Μέσα στην σκοτεινή μιζέρια σας, τα φώτα θα ανοίξουμε και τις βροντές θα ακούσουμε. Με μια Τέχνη ξυλοπόδαρη θα στηρίξουμε την αρετή.

«Άρα είχε δίκιο ο Μπωντλαίρ!», θα μεθύσουμε με κρασί, με ποίηση και με αρετή, όπως μας αρέσει!

Τάσος Ρήτος

για περισσότερε κριτικές επισκεφτείτε http://www.vakxikon.gr/content/view/1362/839/lang,el/ 

To ποίημα του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη "Passeggiata" στο 3ο τεύχος του διαδικτυακού περιοδικού Alibi altrove letterario

La rivista letteraria Alibi pubblica la poesia di Konstantinos Kokologiannis intitolata ''Passeggiata'' 

μπορείτε να το διαβάσετε εδώ
potete leggerla quì

Ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης στο Straw Dogs tapes

Straw Dogs tapes συνέχεια και υπ’ αριθμόν 16. Όσοι δεν γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται απλά σας λέμε πως κάθε τόσο ένας καλεσμένος του περιοδικού φτιάχνει το δικό του mixtape διαλέγοντας 10 αγαπημένα του τραγούδια που άλλοτε έχουν μια θεματική και άλλοτε όχι. Η κασέτα δημιουργείται όπως τους παλιούς καλούς καιρούς και ο εκάστοτε καλεσμένος επιλέγει πέντε τραγούδια για την πρώτη πλευρά και πέντε για την δεύτερη γράφοντας και δυο λόγια για αυτά.

Σημερινός καλεσμένος των Straw Dogs tapes είναι ο ποιητής και μεταφραστής Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης όπου σε κάθε τεύχος του περιοδικού θα παρουσιάζει και θα μεταφράζει αποκλειστικά για το Straw Dogs ιταλούς ποιητές που δεν είναι και τόσο γνωστοί στη χώρα μας. Η αρχή έγινε με το δεύτερο τεύχος που υπάρχει εκεί έξω και την ποιήτρια Maria Grazia Caladrone ενώ στο τρίτο που θα κυκλοφορήσει τέλη Μαΐου ακολουθεί ο Pierluigi Capello.

Τελευταία δουλειά του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη είναι η μετάφραση στο βιβλίο του Edmondo De Amicis με τίτλο «Οι Ψυχολογικές Επιδράσεις του Κρασιού», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμίδα και στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού παρουσιάζουμε αποκλειστικό απόσπασμα μέσα απ’ το βιβλίο.

Όσο για την κασέτα του Κωνσταντίνου… πατάμε το play σε κάθε κομμάτι, ακούμε τις επιλογές του και τα λίγα λόγια που γράφει γι’ αυτά!

Η συνέχεια εδώ

Ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης παρουσιάζει το βιβλίο του Edmondo de Amicis, "Οι Ψυχολογικές επιδράσεις του κρασιού" στο Ρικ 1

Ο Edmondo de Amicis ( Ιταλία, 1846 – 1908 ), συγγραφέας πολυγραφότατος και από τους πιο αγαπητούς της εποχής του, είναι γνωστός στα ελληνικά γράμματα με το ταξιδιωτικό του βιβλίο « Κωνσταντινούπολη » και το παιδικό μυθιστόρημα « Η καρδιά ».

Με την εξαιρετική ποιητική και μεταφραστική ικανότητά του, ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης παρουσιάζει στο αναγνωστικό κοινό, ένα διαφορετικό δείγμα από το έργο του de Amicis. Πρόκειται για το έργο « Οι ψυχολογικές επιδράσεις του κρασιού» που είναι μια παρουσίαση που έκανε, υπό το θέμα αυτό ο συγγραφέας, στη Φιλοτεχνική Ένωση του Τορίνου το1889 και η οποία εκδόθηκε με τον τίτλο « Il vino » το 1889 στο Μιλάνο και το 1890 στο Τορίνο.

Το έργο αναφέρεται στο κρασί και εμμέσως στις κοινωνικές προεκτάσεις που είχε την εποχή του, την οποία χαρακτήριζε η αυξανόμενη αστυφιλία της μεταενωτικής Ιταλίας.

Στο κείμενο σκιαγραφούνται, με παραστατικότητα και επιλεκτική λεπτομέρεια, οι ανθρώπινοι χαρακτήρες με τις διαφορετικές επιδράσεις που δέχονται από το κρασί, στη συμπεριφορά και την έμπνευση. Οι οξυδερκείς ψυχολογικές παρατηρήσεις περιγράφουν, με λόγο βαθιά ποιητικό, τη μέθη, από τα πρώτα της σκιρτήματα μέχρι την ολοκληρωτική επικράτησή της, στον άθρωπο. Ο αναγνώστης εύκολα βρίσκει τις λαβές για ν’ανασυνθέσει με τη φαντασία του την εικόνα της εποχής και εύλογα διερωτάται κατά πόσο οι επιδράσεις του κρασιού έχουν διαφοροποιηθεί στη δίκη του, σύγχρονη εποχή.

Όπως γράφει ο συγγραφέας, υπάρχουν δυο κρασιά. «Το ένα είναι δηλητήριο που παρασύρει στην τεμπελιά, στη νωθρότητα , στη φυλακή, στον τάφο. Αυτό είναι το κρασί της φυγής, του πολέμου, του αίσχους. Το άλλο, είναι το κρασί που σηκώνει την ίδια στιγμή το ποτήρι, το μέτωπο και τη σκέψη. Είναι το κρασί που βάζει στον εργάτη τη δύναμη στα μπράτσα και το τραγούδι στα χείλη. Είναι η ευθυμία του καθημερινού μας γεύματος, ο εορτάζων της συμφιλίωσης και των επιστροφών, το ευλογημένο αφέψημα που ζεσταίνει τις φλέβες των ηλικιωμένων, που τονώνει την πολυπόθητη ανάρρωση των παιδιών μας, που προσθέτει ένα χαμόγελο στη φιλία και μια ανάφλεξη στον έρωτα. Το δεύτερο αίμα του ανθρώπινου γένους».

Το βιβλίο μπορείτε να το παραγγείλετε εδώ