"ΣΥΜΜΟΡΙΑ" ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΚΟΛΟΓΙΑΝΝΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΝΟ

Οι Εκδόσεις Κενό παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη «Συμμορία».

Ζώντας για μια δεκαετία στην Ιταλία, ο συγγραφέας απέκτησε πολλούς φανταστικούς φίλους. Τους έδινε περίεργα ονόματα, όπως Pier Paolo Pasolini, Luigi Pirandello, Eugenio Montale. Για ώρες κουβέντιαζαν παρέα, κάνοντας τον περίπατό τους ή πίνοντας ένα cappuccino, τρώγοντας μια carbonara. Ωστόσο, ο πιο αγαπημένος του φανταστικός φίλος είχε το περίεργο όνομα Dario Fo. O Dario ήταν παλιάτσος το επάγγελμα, έλεγε μάλιστα ότι κάνει πιρουέτες για να διασκεδάσει τον κόσμο σατιρίζοντας όσους βρίσκονται στην εξουσία. Έδειχνε πόσο φουσκωμένοι και ματαιόδοξοι είναι οι ισχυροί που κάνουν πολέμους, στους οποίους εμείς σκοτωνόμαστε. Του έλεγε ότι έτσι τους απογυμνώνει, «βγάζω το πώμα και... φσσσσ... ξεφουσκώνουν». Έτσι και ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης αποφάσισε να ντυθεί παλιάτσος και να τιμήσει τον φανταστικό του φίλο, αφήνοντας για λίγο κατά μέρος την ποίηση και γράφοντας μια κοινωνικοπολιτική σάτιρα με στοιχεία σουρεαλισμού. Ο συγγραφέας, μετανάστης από τα 19 του και παιδί της Χι γενιάς, βλέπει από μακριά και παρουσιάζει μία άλλη Ελλάδα με σαρκαστική διάθεση. Μια ιστορία που εξελίσσεται σε χρόνο ασαφή για το τι είναι μέλλον και τι παρελθόν. Μια Συμμορία που μπορεί κανείς να ανακαλύψει όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες του πλανήτη μας.

Γράφει η Αλεξάνδρα Ζαμπά στο Φρέαρ:

[...] O Kωνσταντίνος Κοκολογιάννης, πλανόδιος στην πολιτικοκοινωνική πιάτσα, περιγράφοντας τα γνωρίσματα μιας συγκεκριμένης περιοχής της πραγματικότητας, μας παίρνει από το χέρι και επιχειρεί τη νοητική επεξεργασία της πραγματικότητας ή καλύτερα την «αναλογική» σχέση που μοιάζει ανεξέλεγκτη μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και του ελληνικού λαού .

[..] Ο συγγραφέας της Συμμορίας είναι μέρος της περιθωριακής ελίτ αυτής που κατανοεί τις αλλαγές· την ελληνική ιδιοτυπία. Το έργο του είναι να ψάχνει στις αβύσσους που ανοίγονται κάτω από τα ρητά και τις μερικές αλήθειες τους.

Είναι ένας συγγραφέας, αλλιώτικος, αταξινόμητος που επιχειρεί δοκίμιο μυθιστορηματικό.

Κύπρος, 1 Αυγούστου. 133 μέρες από την εαρινή ισημερία. 

Με τη ματιά ενός Ελλαδίτη που ζει εκεί τα τελευταία 11 χρόνια. Μία ιστορία το μήνα.

Και το ολοκλήρωμα συνεχίζεται στην παραλία με τον Φρίντριχ!

https://www.armidabooks.com/olokliroma-toy-133-apo-to-sto-meros-3/

Η δεύτερη συνάρτηση Μ(2) του ολοκληρώματος του 133 από το -∞ στο +∞

12 μικρές ιστορίες καθημερινής τρέλας στη νήσο Κύπρο. Μία ιστορία το μήνα. Η δεύτερη συνάρτηση Μ(2) του ολοκληρώματος του 133 από το  -∞  στο +∞. Μήνας Ιούλιος. .... αν πατήσετε στις κόκκινες λέξεις, μαθαίνετε μια άλλη ιστορία ή πληροφορία

Διαβάστε την ιστορία στο παρακάτω λινκ

https://www.armidabooks.com/olokliroma-toy-133-apo-to-sto-meros-2/

Ολοκλήρωμα του 133 από το -∞ στο +∞

Ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης παρουσιάζει 12 μικρές ιστορίες καθημερινής τρέλας στη νήσο Κύπρο. Με τη ματιά ενός Ελλαδίτη που ζει εκεί τα τελευταία 11 χρόνια. Μία ιστορία το μήνα. Μήνας Ιούνιος και αρχίζουμε.... αν πατήσετε στις κόκκινες λέξεις, μαθαίνετε μια άλλη ιστορία ή πληροφορία

https://www.armidabooks.com/olokliroma-toy-133-apo-to-sto/

1o Poetry Slam Cyprus Festival 2017

Συμμετοχή του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη στο 1ο Poetry Slam Cyprus Festival με το ποίημα ''Καρτάνθρωπος''

Η ποιητική “αποστασιοποίηση” του Κοκολογιάννη

παρουσίαση από τον Δήμο Χλωπτσιούδη

Σύμφωνα με τους Ρώσους φορμαλιστές, η ποίηση δεν πρέπει να αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά να την παρουσιάζει μέσα από ένα ιδιόμορφο πρίσμα, έναν παραμορφωτικό και ανοικειωτικό φακό. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να κλονίσει και να διαψεύσει τις αντιλήψεις που μας έχουν επιβληθεί για την τετριμμένη καθημερινή γλώσσα και με τη βοήθεια των οποίων αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Και τα λογοτεχνικά κείμενα έχουν τη μοναδική ικανότητα να ανοικειώνουν τη συμβατική γλώσσα της καθημερινότητας και συνεπώς την ανθρώπινη εμπειρία ανατρέποντας τους καθιερωμένους τρόπους με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα.

Αυτή τη λογική μοιάζει να ακολουθεί και ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης με την τελευταία του ποιητική συλλογή, «στερητικό "α"» (αρμίδα, 2016). Ο ποιητής υιοθετώντας τη μπρεχτική αποστασιοποίηση αρνείται ποιητικά τη ρεαλιστική αισθητική αντίληψη ότι ο κόσμος είναι σταθερός, αμετάβλητος και δεδομένος, ένας κόσμος που θέτει την ποίηση ως μία ψυχαγωγία φυγής σε όσους έχουν παγιδευτεί σε τούτη την παραδοχή....

Η συνέχεια στο τοβιβλίο.net

''A - Στερητικό'' η νέα ποιητική συλλογή του Κων/νου Κοκολογιάννη

Εκδόσεις Αρμίδα
επιμέλεια Ευφροσύνη Μαντά - Λαζάρου

παρουσίαση Γενάρης 2017 

Το διήγημα ''Η φυσική της κρίσεως'' και το ποίημα '' Ο καρτάνθρωπος'' στο περιοδικό Fractal

Η Φυσική της Κρίσεως

Έχει νόημα να γράφει κανείς μυθιστορήματα

τη στιγμή που το Περού βρίσκεται στην κατάσταση

αυτή, τη στιγμή που όλοι οι Περουβιανοί ζούμε με

δανεική ζωή;

Του λέω ότι αναμφίβολα πρέπει να έχει, αφού εγώ

γράφω ένα

«Μια Ιστορία για τον Μάυτα» Μάριο Βάργκας Λιόσα

Εννιά και τριάντα τρία. το ρολόι κολλημένο στον τοίχο, μαύρος από την πολυκαιρία, ιστοί αράχνης ομορφαίνουν το τοπίο και έντομα αποφάσισαν οικειοθελώς να προσφερθούν ενάντια στον αφανισμό των αραχνών από το λοιμό και την κρίση.

Εννιά και τριάντα τρία, οι δείκτες του ρολογιού, μαύροι όπως το μέλλον μας, σε άσπρο καντράν με δώδεκα αριθμούς σε στυλ καλλιγραφικό σαν τους αριθμούς των εκατομμυρίων του ελλείμματος της Λαϊκής που υπόγραψαν οι βουλευτές μας χωρίς να διαβάσουν τη σελίδα εξήντα εφτά, χωρίς να δουν τη μαύρη τρύπα, άλλωστε αυτή υπάρχει μόνο στο διάστημα, μια συγκέντρωση μάζας ώστε η δύναμη της βαρύτητας να μην επιτρέπει σε οτιδήποτε να ξεφεύγει από αυτή και έτσι ένα ολόκληρο νησί έπεσε μέσα και το βαρυτικό πεδίο είναι τόσο δυνατό, ώστε η ταχύτητα διαφυγής κοντά του ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ότι τίποτα, ούτε καν το φως, δεν μπορεί να ξεφύγει από τη βαρύτητα της μαύρης τρύπας και η αισιοδοξία είναι η πρώτη που έπεσε μέσα...

Η συνέχεια εδώ

"Η ΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ'' του Κωνσταντινου Κοκολογιάννη για το διαγωνισμό διηγήματος "ΝΙΚΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ"

 Με αφορμή του άδικου θανάτου της Νίκης Μαραγκού σε ατύχημα στην πολυαγαπημένη της Αίγυπτο, η εφημερίδα "Φιλελεύθερος" διοργάνωσε λογοτεχικό διαγωνισμό προς τιμή της.

Αποτελέσματα Διαγωνισμού Διηγήματος Νίκης Μαραγκού

Λευκωσία: Η συμμετοχή στο διαγωνισμό διηγήματος «Κρίση, μια έννοια πολλαπλών αναγνώσεων» που προκήρυξε η εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» στη μνήμη της Νίκης Μαραγκού ήταν μαζική και σ’ ένα βαθμό ανέλπιστη. Υποβλήθηκαν 113 κείμενα από ισάριθμους συγγραφείς.

Είναι παρήγορο που τόσοι πολλοί επίδοξοι διηγηματογράφοι έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό. Είναι ενθαρρυντικό και μακάρι να συνεχίσουν. Η βαθιά οικονομική κρίση και οι συνέπειές της ίσως πράγματι να σπρώχνουν τους ανθρώπους προς τη δημιουργία, από πνευματική ανάγκη. Ίσως είναι και μια εναλλακτική μορφή αντίστασης και αντίδρασης απέναντι στη ζοφερή πραγματικότητα και την απαισιοδοξία που μας περιβάλλει.

Ορισμένα από τα κείμενα δεν πληρούσαν τους όρους του διαγωνισμού, ήταν π.χ. ποιήματα, άρθρα, δοκιμιακός λόγος. Mερικοί συμμετέχοντες κινήθηκαν στην επιφάνεια και περιορίστηκαν σε μιαν αναφορά στην οικονομική κρίση. Δεν αρκεί η καταξίωση ενός διηγήματος απλώς και μόνο με τη ρηχή αποτύπωση της κοινωνικής πραγματικότητας ή επιμέρους πτυχών όπως είναι το φαινόμενο της ανεργίας. Χρειάζεται μια λοξή ματιά, μια διαφορετική και ιδιαίτερη οπτική γωνία, πέραν των όποιων άλλων παραμέτρων που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν το διήγημα. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες κινήθηκαν παρορμητικά, από ανάγκη να πουν κι αυτοί την άποψή τους για όσα συμβαίνουν τελευταία γύρω μας. Κάτι που δεν είναι εξ ορισμού κακό. Αλλά αυτή η ανάγκη έπρεπε να μεταπλαστεί σε ιδιαίτερη δημιουργική πνοή και με όρους, βέβαια, λογοτεχνικούς. Πολλοί διηγηματογράφοι προσέγγιζαν το θέμα του διαγωνισμού μέσα από μια δακρύβρεχτη οπτική, μια πρωτόγνωρη συμφορά που έπληξε τον τόπο.

Και αναπόφευκτα παρέπεμπαν στο τραγικό 1974, την τούρκικη εισβολή και τις συνέπειές της, χωρίς βαθύτερη επεξεργασία του θέματος ή αναλώνονταν σε διδακτισμούς και ευχολόγια. Πάντως, κατέγραψαν την έντονη απαισιοδοξία και τη μοιρολατρία που σε μικρό ή μεγάλο βαθμό χαρακτηρίζει τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Η Επιτροπή, σύμφωνα με την κρίση της, έχοντας γνώση ότι αυτή η επιλογή ενέχει πάντοτε έναν υποκειμενισμό, αποφάσισε με κριτήρια την ποιότητα της γλώσσας, την πρωτοτυπία του θέματος, την ιδιαίτερη οπτική ματιά του κάθε δημιουργού, το ύφος, την αφηγηματική δεινότητα να επιλέξει τα πιο κάτω 11 διηγήματα, χωρίς αξιολογική σειρά κατάταξης, για να συμπεριληφθούν στον συγκεντρωτικό τόμο που θα εκδοθεί από τον Φιλελεύθερο. Τα έντεκα διηγήματα που επιλέγησαν είναι: Ευρυδίκη Περικλέους Παπαδοπούλου «Ο μη γένοιτο», Δέσποινα Πυρκετή «Περίσσεια», Νόρα Νατζαριάν «Το λάθος», Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης «Η φυσική της κρίσης», Κυριάκος Παπαδόπουλος «Η εξομολόγηση του συγγραφέα», Φώτης Φωτίου «Έμφραγμα», Έλενα Τορναρίτη ¨Η χώρα του Γέρασμου», Άντρια Σαββίδου «Το καθρεφτάκι», Χριστίνα Νικολάου «Ψωμί και γάλα», Γιώργος Χαριτωνίδης «Οδός Μπισκίνη 14», Μαρία Ιωάννου «Έρημος».

Η Επιτροπή αποφάσισε να αναδείξει ως καλύτερο το διήγημα της Ευρυδίκης Περικλέους Παπαδοπούλου «Ο μη γένοιτο». Εκφράζει τα συγχαρητήριά της σ’ όσους επιλέγηκαν να συμπεριληφθούν στην καλαίσθητη έκδοση με τα πιο αξιόλογα διηγήματα. Εκφράζει ακόμα τις ευχαριστίες της σε όλους τους συμμετέχοντες.
Η έκδοση με τα έντεκα διηγήματα διανθισμένη με μια σειρά από ακουαρέλες της Νίκης Μαραγκού που έκανε στην Αλεξάνδρεια το 2010 αναμένεται να εκδοθεί τον ερχόμενο Φεβρουάριο, που κλείνει ένας χρόνος από τον πρόωρο χαμό της σε τροχαίο δυστύχημα στην Αίγυπτο σε ηλικία 65 ετών.

Την κριτική επιτροπή αποτέλεσαν οι, Ζέλια Γρηγορίου (ακαδημαϊκός), Αιμίλιος Σολωμού (εκπαιδευτικός- συγγραφέας), Άννα Μαραγκού (αρχαιολόγος) και Μαρίνα Σχίζα (αρχισυντάκτρια πολιτιστικού Φιλελευθέρου).

Πηγή: philenews
- See more at: http://www.philenews.com/el-gr/politismos-kypros/162/172854/apotelesmata-diagonismou-diigimatos-nikis-maragkou#sthash.YaG8nH3q.dpuf

Κριτική του Τάσου Ρήτου από το διαδικτυακό περιοδικό Vakxikon.gr για την ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη ’’Άρα έχει δίκιο ο Μπωντλαίρ’’

Άρα είχε δίκιο ο Μπωντλαίρ, Ποίηση, Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης, Εκδόσεις Αρμίδα, 2012

Μέρα πρώτη πρωινή. Στο καφενείο κάθεται στριμωγμένος ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης. Εκεί στην γωνία την ασπρόμαυρη, αναπολώντας χαμένες μνήμες. Ψηλαφίζει τα δρομικά των καιρών και οσμίζεται το μέλλον σαν μπαρούτι. Πετάει κάτι λασποπινελιές στον χάρτη του και κάτι χρώματα που παράφορα ζωντανεύουν το τοπίο του.

Μέρα δεύτερη πρωινή. Ο έρωτας του, καταλάγιασε σαν κατακάθι στο φλιτζάνι του πικρού καφέ. Θύμησες και ονειρικά, πάθη και νοσταλγίες, αμνησίες και ξεφαντώματα. Η γυναίκα που περίμενε, η γυναίκα πεπρωμένο. Η γυναίκα ονείρωξη και οργασμός.

Μέρα τρίτη πρωινή. Στο ίδιο ασπρόμαυρο κάδρο κρεμασμένος στέκεται ο ποιητής, γεμάτος θλίψη και οργή. Κοιτάζει έξω από την σπασμένη τζαμαρία την σκληρή καθημερινότητα και ρίχνει κραυγές μέσα στο άδειο ποτήρι του.

Μέρα τέταρτη πρωινή. Στρίβει τσιγάρο σέρτικο και δηλώνει παρόν με ντουμάνια καπνούς και σήματα, μέσα στο βαθύ πηγάδι της ζωής του. Μέσα στην σκοτεινή μιζέρια σας, τα φώτα θα ανοίξουμε και τις βροντές θα ακούσουμε. Με μια Τέχνη ξυλοπόδαρη θα στηρίξουμε την αρετή.

«Άρα είχε δίκιο ο Μπωντλαίρ!», θα μεθύσουμε με κρασί, με ποίηση και με αρετή, όπως μας αρέσει!

Τάσος Ρήτος

για περισσότερε κριτικές επισκεφτείτε http://www.vakxikon.gr/content/view/1362/839/lang,el/ 

To ποίημα του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη "Passeggiata" στο 3ο τεύχος του διαδικτυακού περιοδικού Alibi altrove letterario

La rivista letteraria Alibi pubblica la poesia di Konstantinos Kokologiannis intitolata ''Passeggiata'' 

μπορείτε να το διαβάσετε εδώ
potete leggerla quì

Ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης στο Straw Dogs tapes

Straw Dogs tapes συνέχεια και υπ’ αριθμόν 16. Όσοι δεν γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται απλά σας λέμε πως κάθε τόσο ένας καλεσμένος του περιοδικού φτιάχνει το δικό του mixtape διαλέγοντας 10 αγαπημένα του τραγούδια που άλλοτε έχουν μια θεματική και άλλοτε όχι. Η κασέτα δημιουργείται όπως τους παλιούς καλούς καιρούς και ο εκάστοτε καλεσμένος επιλέγει πέντε τραγούδια για την πρώτη πλευρά και πέντε για την δεύτερη γράφοντας και δυο λόγια για αυτά.

Σημερινός καλεσμένος των Straw Dogs tapes είναι ο ποιητής και μεταφραστής Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης όπου σε κάθε τεύχος του περιοδικού θα παρουσιάζει και θα μεταφράζει αποκλειστικά για το Straw Dogs ιταλούς ποιητές που δεν είναι και τόσο γνωστοί στη χώρα μας. Η αρχή έγινε με το δεύτερο τεύχος που υπάρχει εκεί έξω και την ποιήτρια Maria Grazia Caladrone ενώ στο τρίτο που θα κυκλοφορήσει τέλη Μαΐου ακολουθεί ο Pierluigi Capello.

Τελευταία δουλειά του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη είναι η μετάφραση στο βιβλίο του Edmondo De Amicis με τίτλο «Οι Ψυχολογικές Επιδράσεις του Κρασιού», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμίδα και στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού παρουσιάζουμε αποκλειστικό απόσπασμα μέσα απ’ το βιβλίο.

Όσο για την κασέτα του Κωνσταντίνου… πατάμε το play σε κάθε κομμάτι, ακούμε τις επιλογές του και τα λίγα λόγια που γράφει γι’ αυτά!

Η συνέχεια εδώ

Ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης παρουσιάζει το βιβλίο του Edmondo de Amicis, "Οι Ψυχολογικές επιδράσεις του κρασιού" στο Ρικ 1

Ο Edmondo de Amicis ( Ιταλία, 1846 – 1908 ), συγγραφέας πολυγραφότατος και από τους πιο αγαπητούς της εποχής του, είναι γνωστός στα ελληνικά γράμματα με το ταξιδιωτικό του βιβλίο « Κωνσταντινούπολη » και το παιδικό μυθιστόρημα « Η καρδιά ».

Με την εξαιρετική ποιητική και μεταφραστική ικανότητά του, ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης παρουσιάζει στο αναγνωστικό κοινό, ένα διαφορετικό δείγμα από το έργο του de Amicis. Πρόκειται για το έργο « Οι ψυχολογικές επιδράσεις του κρασιού» που είναι μια παρουσίαση που έκανε, υπό το θέμα αυτό ο συγγραφέας, στη Φιλοτεχνική Ένωση του Τορίνου το1889 και η οποία εκδόθηκε με τον τίτλο « Il vino » το 1889 στο Μιλάνο και το 1890 στο Τορίνο.

Το έργο αναφέρεται στο κρασί και εμμέσως στις κοινωνικές προεκτάσεις που είχε την εποχή του, την οποία χαρακτήριζε η αυξανόμενη αστυφιλία της μεταενωτικής Ιταλίας.

Στο κείμενο σκιαγραφούνται, με παραστατικότητα και επιλεκτική λεπτομέρεια, οι ανθρώπινοι χαρακτήρες με τις διαφορετικές επιδράσεις που δέχονται από το κρασί, στη συμπεριφορά και την έμπνευση. Οι οξυδερκείς ψυχολογικές παρατηρήσεις περιγράφουν, με λόγο βαθιά ποιητικό, τη μέθη, από τα πρώτα της σκιρτήματα μέχρι την ολοκληρωτική επικράτησή της, στον άθρωπο. Ο αναγνώστης εύκολα βρίσκει τις λαβές για ν’ανασυνθέσει με τη φαντασία του την εικόνα της εποχής και εύλογα διερωτάται κατά πόσο οι επιδράσεις του κρασιού έχουν διαφοροποιηθεί στη δίκη του, σύγχρονη εποχή.

Όπως γράφει ο συγγραφέας, υπάρχουν δυο κρασιά. «Το ένα είναι δηλητήριο που παρασύρει στην τεμπελιά, στη νωθρότητα , στη φυλακή, στον τάφο. Αυτό είναι το κρασί της φυγής, του πολέμου, του αίσχους. Το άλλο, είναι το κρασί που σηκώνει την ίδια στιγμή το ποτήρι, το μέτωπο και τη σκέψη. Είναι το κρασί που βάζει στον εργάτη τη δύναμη στα μπράτσα και το τραγούδι στα χείλη. Είναι η ευθυμία του καθημερινού μας γεύματος, ο εορτάζων της συμφιλίωσης και των επιστροφών, το ευλογημένο αφέψημα που ζεσταίνει τις φλέβες των ηλικιωμένων, που τονώνει την πολυπόθητη ανάρρωση των παιδιών μας, που προσθέτει ένα χαμόγελο στη φιλία και μια ανάφλεξη στον έρωτα. Το δεύτερο αίμα του ανθρώπινου γένους».

Το βιβλίο μπορείτε να το παραγγείλετε εδώ

Παρουσίαση του Βιβλίου του Edmondo De Amicis, «Οι ψυχολογικές επιδράσεις του κρασιού» από τις εκδόσεις Αρμίδα για πρώτη φορά στα ελληνικά σε μετάφραση Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη

Οι εκδόσεις Αρμίδα σας προσκαλούν στην παρουσίαση του Βιβλίου ''Οι ψυχολογικές επιδράσεις του κρασιού'' του Edmondo de Amicis σε μετάφραση Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη, για πρώτη φορά στα Ελληνικά την

Παρακευή 25 Ιανουαρίου 2013, στο  

Πολιτιστικό Κέντρο Λαϊκής Τράπεζας, Γωνία Αρχ. Μακαρίου Γ' αρ. 39 και Μπουμπουλίνας, Λευκωσία στις 7μ.μ.

Την εκδήλωση θα την ανοίξει ο πρέσβης της Ελλάδας Βασίλης Παπαϊωάννου και θα μιλήσουν ο κλινικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής Βασίλης Χριστοδούλου και η συγγραφέας, ποιήτρια, εκπαιδευτικός Ευφροσύνη Μαντά – Λαζάρου.

Με το πέρας της παρουσίασης θα υπάρξει μπουφές με κρασιά και συνοδευτικά

Ο Edmondo de Amicis ( Ιταλία, 1846 – 1908 ), συγγραφέας πολυγραφότατος και από τους πιο αγαπητούς της εποχής του, είναι γνωστός στα ελληνικά γράμματα με το ταξιδιωτικό του βιβλίο «Κωνσταντινούπολη» και το παιδικό μυθιστόρημα «Η καρδιά».

Με την εξαιρετική ποιητική και μεταφραστική ικανότητά του, ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης παρουσιάζει σήμερα στο αναγνωστικό κοινό, ένα διαφορετικό δείγμα από το έργο του de Amicis. Πρόκειται για το έργο « Οι ψυχολογικές επιδράσεις του κρασιού» που είναι μια παρουσίαση που έκανε, υπό το θέμα αυτό ο συγγραφέας, στη Φιλοτεχνική Ένωση του Τορίνου το 1889 και η οποία εκδόθηκε με τον τίτλο « Il vino » το 1889 στο Μιλάνο και το 1890 στο Τορίνο.

Το έργο αναφέρεται στο κρασί και εμμέσως στις κοινωνικές προεκτάσεις που είχε την εποχή του, την οποία χαρακτήριζε η αυξανόμενη αστυφιλία της μεταενωτικής Ιταλίας.

Στο κείμενο σκιαγραφούνται, με παραστατικότητα και επιλεκτική λεπτομέρεια, οι ανθρώπινοι χαρακτήρες με τις διαφορετικές επιδράσεις που δέχονται από το κρασί, στη συμπεριφορά και την έμπνευση. Οι οξυδερκείς ψυχολογικές παρατηρήσεις περιγράφουν, με λόγο βαθιά ποιητικό, τη μέθη, από τα πρώτα της σκιρτήματα μέχρι την ολοκληρωτική επικράτησή της, στον άνθρωπο. Ο αναγνώστης εύκολα βρίσκει τις λαβές για ν’ ανασυνθέσει με τη φαντασία του την εικόνα της εποχής και εύλογα διερωτάται κατά πόσο οι επιδράσεις του κρασιού έχουν διαφοροποιηθεί στη δίκη του, σύγχρονη εποχή.

Όπως γράφει ο συγγραφέας, υπάρχουν δυο κρασιά. «Το ένα είναι δηλητήριο που παρασύρει στην τεμπελιά, στη νωθρότητα , στη φυλακή, στον τάφο. Αυτό είναι το κρασί της φυγής, του πολέμου, του αίσχους. Το άλλο, είναι το κρασί που σηκώνει την ίδια στιγμή το ποτήρι, το μέτωπο και τη σκέψη. Είναι το κρασί που βάζει στον εργάτη και τη δύναμη στα μπράτσα και το τραγούδι στα χείλη. Είναι η ευθυμία του καθημερινού μας γεύματος, ο εορτάζων της συμφιλίωσης και των επιστροφών, το ευλογημένο αφέψημα που ζεσταίνει τις φλέβες των ηλικιωμένων, που τονώνει την πολυπόθητη ανάρρωση των παιδιών μας, που προσθέτει ένα χαμόγελο στη φιλία και μια ανάφλεξη στον έρωτα. Το δεύτερο αίμα του ανθρώπινου γένους».

''Walk'' Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης

Η ποιήτρια Χρύσα Βελησσαρίου μεταφράζει στα αγγλικά το ποίημα του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη "Περίπατος"

Walk

And as the dark night was taking the town, I closed the door of the apartment and
waved goodbye, as if it was my last time, I would be seeing it.
I took the hand of my loneliness and promised her to make a walk with her down town.
Hookers universali were guarding the corners of the old buildings, waiting for their next customer, even though-I know well, their eyes told me-
they wanted to grab the wall and become a part of it.
Drunks, with a half-full bottle in their arms,  smile to me,
but I hear loudly the weeping of their hearts.
Madmen nailed to the benches,feeling that way less frightened by their shadows, start to talk with and about nothing. Or do they just try to be themselves?
The birds are searching a nest to find  some pleasure and I open the labyrinth of my soul to get them inside.
Everything is in vain and hurts
and the nightmares similar to some diseases
become chronic and follow life,
just like the loneliness always do.


Translation: Chryssa Velissariou

Περίπατος

Και καθώς το σκοτάδι κυρίευε την πόλη, έκλεισα την πόρτα του διαμερίσματος και

το χαιρέτισα σα να ήταν η τελευταία μου φορά που το έβλεπα.

Έπιασα από το χέρι τη μοναξιά μου και της υποσχέθηκα περίπατο στην πόλη.

Πόρνες universali φύλαγαν τις γωνιές των παλαιών πολυκατοικιών περιμένοντας τον επόμενο πελάτη, κι ας, το ξέρω καλά, μου το είπαν τα μάτια τους,

ήθελαν με τα νύχια τους να γραπωθούν στον τοίχο και να γίνουν κομμάτι του.

Μεθύστακες με το μισογεμάτο μπουκάλι αγκαλιά να μου χαμογελούν,

αλλά ακούω δυνατά το κλάμα της καρδιάς τους.

Τρελοί καρφωμένοι στα παγκάκια, έτσι δεν τους φοβίζει η σκιά τους πιάνουν κουβέντα

με το τίποτα ή είναι ο εαυτός τους;

Τα πουλιά ψάχνουν φωλιά για λίγη ηδονή και εγώ ανοίγω το λαβύρινθο της ψυχής μου

για να μπουν μέσα.

Όλα είναι μάταια και πονάει

και οι εφιάλτες σαν τις αρρώστιες γίνονται μόνιμες και σε συντροφεύουν μια ζωή,

όπως η μοναξιά.

Το ποίημα, μαζί με άλλα ποιήματα νέων Ελλήνων ποιητών θα το βρείτε εδώ

Ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης ως ανθολόγος και επιμελητής, παρουσιάζει την ποιητική συλλογή της Θεοδώρας Σουκιούρογλου "Σκιές στο Χρόνο κι ένα Ταξίδι" από τις εκδόσεις Αρμίδα

Εχθές, 8-11-2012, είχαμε τη χαρά να βρεθούμε στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής της Θεοδώρα Σουκιούρογλου, στην γκαλερύ ''Αισχύλου 83'' απέναντι από το γυμνάσιο Φανερωμένης στην παλιά Λευκωσία.

Στιγμιότυπο από τα εγκαίνια 

Στιγμιότυπο από τα εγκαίνια 

Κατά τις 8 η ώρα το βράδυ, με τη βροχή να κάνει έντονη την παρουσία της στην πόλη και αφού ταξιδέψαμε μέσα από τους πίνακες της ζωγράφου, ξεκίνησε η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Θεοδώρας.

«Σ’ αυτή τη δουλειά έγραψα πρώτα και μετά ζωγράφισα», μας εξηγεί η δημιουργός και συνεχίζει.

«Την επαφή που είχα με εκείνη την άλλη πλευρά, την σκοτεινή της ψυχής. Εκεί που το μυαλό παλεύει να υπάρξει και ο πόνος μας εξυψώνει. Στους πίνακες είναι η κατάσταση της ψυχής, στο βιβλίο η εξύψωση. Ζωγραφική και λέξεις είναι ένα. Περιγράφουν το πρόσωπο το φανερό και το άλλο το κρυμμένο».

Το ημερολόγιο, χωρίζεται σε 3 μέρη.

Το πρώτο μέρος, σκιές στο χρόνο, είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι προς τον εσωτερικό κόσμο της δημιουργού, με προορισμό την ψυχή της.

Βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση, έχει την εντύπωση ότι κάπου είναι κρυμμένη, διερωτάται

Που κρύβουν τη ψυχή.

Ερωτήματα που προσπαθεί να απαντήσει σε αυτό το δύσκολο και επώδυνο ταξίδι. Ένα ταξίδι που την γεμίζει πληγές και πόνο, όπου ο φόβος για το άγνωστο καραδοκεί

Φοβάμαι το άγνωστο που στέκει εκεί μπροστά μου...

αναφέρει η ποιήτρια

Θέλει δύναμη και θυσίες η αυτοπραγμάτωση.

Η Θεοδώρα που  προσπαθεί να κουβεντιάσει με τον εαυτό της, να συμφιλιωθεί, να τον φιλέψει κι άλλοτε να τσακωθεί μαζί του.

 Του γράφει μέσα από ένα ταξίδι στο χρόνο, στον τόπο, στην αγωνία.

Σε αυτό το πρώτο μέρος του ημερολογίου, ζούμε ένα ταξίδι στο χρόνο, στο χρόνο και την αγωνία του

Πέρασαν τόσα χρόνια και είμαι εδώ

Στο κατώφλι της ζωής,

Σ’ ένα οριακό σημείο της ύπαρξης μου

Η Θεοδώρα γυρνάει στο παρελθόν, θυμάται, μετανιώνει, κλαίει δάκρυα λύτρωσης.

Παρόλ’ αυτά δεν μένει αγκιστρωμένη στο παρελθόν, κοιτάζει το παρόν, αναλογίζεται το μέλλον

Τα χνάρια μπρος μου,

Αυτά που δεν πάτησα ακόμη

Μα τα βλέπω,

Το μέλλον.

μας αφηγείται και μας αφήνει να συλλογιστούμε το αιώνιο ερώτημα

Υπάρχει ο χρόνος τελικά;

Θεοδώρα Σουκιούρογλου

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ

Ετοιμάζω τα πράγματα μου,

Τετράδιο, χαρτιά, μολύβια.

Τη ζώνη και το μαχαίρι.

Τύλιξα τους γεωλογικούς χάρτες στο σακίδιο,

Φόρεσα τα στολίδια στο λαιμό

Και στο καρπό το δερμάτινο βραχιόλι.

Έδεσα το μαντήλι στο μέτωπο,

Δίπλωσα τα φτερά μου.

Σήμερα λέω να μην πετάξω,

Να περπατήσω μόνο.

Το δεύτερο μέρος του ημερολογίου, το καθεαυτό ταξίδι έχει τον υπότιτλο Της φύσης τα ποιήματα

Μέσα από τα δικά της μάτια,μέσα από τις διαδρομές και τις συνομιλίες της με την φύση της Κύπρου

Μας Ταξιδεύει....

  στον Ακάμα:

Τη γαλήνια θάλασσα κάτω στους γκρεμούς,

Πετράδι ακατέργαστο.

Θυμάμαι τα σύννεφα να σπρώχνουν τον ήλιο

Ψηλά στο βουνό του Ακάμα

Στα  Πέρα, στα  Κιόνα, στον Πρόδρομο, στην Κοιλύνια.

Και όταν διαβάσουμε και ξαναδιαβάσουμε τα ποιήματα,(γιατί  ποιήματα είναι όλες οι ημερολογιακές της καταθέσεις) Σε αυτό το δεύτερο μέρος, μας αποκαλύπτεται η τόσο δυνατή σχέση ανάμεσα στη δημιουργό και τη φύση  της Κύπρου.

Η φύση και  η ψυχή της ποιήτρια γίνονται ένα.

Η Θεοδώρα καταφέρνει μέσα από την περιγραφή των τοπίων, να περιγράψει μια ψυχική κατάσταση που είτε γεννιέται  από τις εικόνες που έχει  μπροστά στα μάτια της, είτε τη ψυχική της κατάσταση, τη συμμερίζεται η φύση, και σαν φίλη της, συμπάσχει μαζί της.

όπως στο ποίημα ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ 97

Γρήγορα κατηφορίζει ο άνεμος

Να ρίξει τους τοίχους

Να ανασηκώσει το βρεγμένο χώμα.

Φωνάζει

Σπρώχνει

Θέλει χώρο,

Πλάνταξε.

Τα δέντρα ζαλισμένα γονάτισαν.

Θεοδώρα Σουκιούρογλου

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ

Είχα στα χέρια μου ένα θαύμα.

Το έζησα,

Το ρούφηξα,

Το έπλασα ξανά και ξανά ως εκεί που άντεχα

Και λίγο πάρα πέρα.

Πήρα φόρα και βούτηξα στα νερά,

Δοκιμάστηκα.

Δεν άντεξα.

Όταν το θαύμα δεν κράτησα

Συνέχισα μόνη να περπατώ.

Μετά ένοιωσα τον απόηχο του.

Αφέθηκα στη θύμηση μέσα να παρασύρομαι

Και πόνεσα.

Τώρα λέω, πως έτσι έπρεπε να γίνει.

Τώρα που τέλειωσε.

Θέλω να ξαναγυρίσω πάλι στο ίδιο μέρος,

Στο σημείο που τα νερά χωρίστηκαν,

Στην όχθη του ποταμού

Όταν έκλαψα και ζήτησα,

Εκεί που γύρισα τον άνεμο

Και τάραξα το σύμπαν.

Κλαίω πάνω στα νερά.

Επιστρέφω και την τελευταία σταγόνα

Που πήρα.

Το τρίτο μέρος  είναι  άλλο ένα ταξίδι, με υπότιτλο Νερό είναι ο έρωτας

Ένα ταξίδι, στο οποίο το νερό μετουσιώνεται σε έρωτα, σε δάκρυα, σε υγρά, σε ιερό ποτάμι.

Είναι μια βουτιά στον έρωτα, στον πόθο, στα συναισθήματα που γεννιούνται.

Σ’ έναν έρωτα που δεν υπάρχουν αρσενικά και θηλυκά ...

Στο νερό κι’ επιπλέω.

Γυναίκα είμαι και το νοιώθω.

Ερωτεύομαι

Υγραίνομαι.

Φουσκοθαλασσιά η ψυχή.

θα ήθελα να κλείσω με τα παρακάτω λόγια:

Το βιβλίο αυτό πότε με ψίθυρους και πότε με κραυγές,

είναι η  βαθιά και ειλικρινή φωνή μιας γυναίκας στην πορεία της αυτοπραγμάτωσης.

.

Στην αρχή το πρώτο κλάμα.

Μετά η φωνή

Αργότερα ο λόγος, η κραυγή

και τέλος η ποίηση     

Θεοδώρα Σουκιούρογλου

Η Θεοδώρα Σουκιούρογλου είναι ζωγράφος με 7 ατομικές εκθέσεις

"ΑΡΑ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ Ο ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ" Κοκολογιάννης Κωνσταντίνος, εκδόσεις Αρμίδα

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΕΦΡΟΣΥΝΗ ΜΑΝΤΑ-ΛΑΖΑΡΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΚΟΛΟΓΙΑΝΝΗ "ΑΡΑ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ Ο ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ" εκδοσεις ΑΡΜΙΔΑ

Άρα είχε δίκαιο ο Μπωντλαίρ, είναι ο κρυπτογραφικός τίτλος της ποιητικής συλλογής του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη που μας προλαμβάνει συμπερασματικά και μας προκαλεί να κάνουμε ανάστροφη πορεία αποκρυπτογράφησης μέσα από τους στίχους του.

Ο τίτλος είναι προκλητικός για συζήτηση. Είχε δίκαιο ο Μπωντλαίρ ως προς τον τόνο της απόλυτης χωρίς όρους αλήθειας; Στην άποψη του ό, τι το φυσικό είναι και αποτρόπαιο; Στη ροπή του να σκανδαλίσει και να προκαλέσει, πότε με τη ζωή πότε με τα έργα του, ή μήπως για την αμφίθυμη στάση του απέναντι στη γυναίκα; Είναι μόνο μερικά ζητήματα από όσα θα μπορούσε κανείς να υποθέσει.  Ποια σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τα ποιήματα του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη;

Αποφεύγω να μιλήσω περισσότερο για τον τίτλο του έργου και τον Μπωντλαίρ για δύο λόγους. Πρώτα γιατί η γοητεία της ποίησης του Μπωντλαίρ και το προσωπικό ενδιαφέρον μου γι αυτήν μπορεί να με παρασύρει απομακρύνοντας μας  από το αποψινό μας θέμα και δεύτερο γιατί αν και λατρεύω την ποίηση του Μπωντλαίρ και με γοητεύει και ο ίδιος ο Μπωντλαίρ ως ύπαρξη, δεν του βρίσκω σε όλα δίκαιο. Το θέμα μας είναι όμως το έργο του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη και σε αυτό επανέρχομαι.

Αντιποιητικός ο λόγος του. Μιλάει νέτα σκέτα και τολμηρά. Δεν υπάρχουν πολλές αναγνώσεις στα περισσότερα ποιήματα, ούτε πολυσημία, λες και απεχθάνεται την ποιητικότητα ως μια ακόμη μάσκα, ως ένα ακόμη ψέμα από αυτά που θυμωμένος καταγγέλλει. Σκληρότητα και τρυφεράδα μαζί. 

Πώς προκύπτει η ποίηση; Από το γεγονός ότι ποίηση δεν είναι οι ιδέες του ποιητή αλλά η τέχνη να μας μεταφέρει με λέξεις τις  κινήσεις των σπλάγχνων του.

Εφροσύνη Μαντά-Λαζάρου ποιήτρια, συγγραφέας, εκπαιδευτικός

Η ποιητική συλλογή αποτελείται από τέσσερις ενότητες. Αναφέρονται χωρίς άλλο ιδιαίτερο επεξηγηματικό τίτλο ως μέρος πρώτο, δεύτερο κοκ. Μοιάζει ως να παρακολουθούμε σε τέσσερις κινήσεις την καρδιά του ποιητή. Την κίνηση των σπλάγχνων του.

Ο Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης αρχίζει χαϊδεύοντας τις πληγές των άλλων, των έσχατων αδελφών. Οι μετανάστες, οι ξένοι εργάτες-δούλοι, ο μοναχικός, ο περιθωριακός, η πόρνη, ο αλκοολικός, είναι τα πρόσωπα που στα ποιήματα του τα προσεγγίζει με την αγάπη του αδελφού· εξανθρωπίζει αυτό τον κόσμο έως και τον εξαγιάζει. Αντίθετα κάποια άλλα πρόσωπα παρελαύνουν ως αντικείμενα μίσους και απέχθειας για τον ποιητή: κύπριοι νεοσουλτάνοι που επιδεικνύουν πλούτο κι εξουσία, απαίδευτοι και απολίτιστοι άνθρωποι. Υποκριτές χριστιανοί, υποκριτές εκκλησιαστικοί άρχοντες, ανάλγητοι πολιτικοί με ξύλινη γλώσσα. Καταγγέλλονται και στηλιτεύονται με έντονο θυμό, με σαρκασμό και ειρωνεία. Η σύγχρονη μορφή δουλείας του ξένου εργάτη, η μοναξιά του υπολογιστή και του διαδικτύου, ο βιασμός της φύσης, η απονέκρωση της ψυχής με τον ίδιο τρόπο που νεκροί ζωντανοί τρεφόμαστε από καρπούς μιας δηλητηριασμένης γης. Οι παλιές και νέες πληγές του κόσμου αποξένωση, έλλειψη επικοινωνίας, εξαρτήσεις, η πείνα στην κυριολεξία και η υπαρξιακή πείνα είναι τα θέματα του έργου.

Το φαγητό ήταν στρωμένο και χωρίς προσευχή,

 η πείνα ήταν μεγάλη

Το μαρούλι πεθαμένο δε μύριζε το χώμα που το έθρεψε,

αλλά οργανοφωσφορικό δηλητήριο,

και το κρέας μας λέει την ιστορία του και πώς ήταν,

όταν γεννήθηκε στο εργαστήριο βιοτεχνολογίας κάπου στην Αυστραλία.

Μας κόπηκε η όρεξη, η ιστορία ήταν συγκινητική,

νηστικοί αλλά ζωντανοί, ως πότε;

 Τα ανθρώπινα δράματα, τους πρωταγωνιστές των οποίων αναφέραμε ήδη, τα κοινωνικά, τα πολιτικά τα υπαρξιακά προβλήματα δεν απασχολούν τον Κωνσταντίνο στο έργο του. Βιώνονται από έναν νέο άνθρωπο που ζει την εποχή του, βλέπει, διακρίνει, συγκινείται, συνειδητοποιεί  . Το βίωμα γίνεται ποίηση πριν καν γραφτεί σε στίχο.

Πλησιάζει στη συνέχεια, θα τολμούσα να πω, σχεδόν επικίνδυνα, τις δικές του πληγές ο ποιητής. Ο έρωτας, η σαρκική απόλαυσή του, η σπαρακτική διεκδίκηση  της ένωσης με την ψυχή του ερωτικού συντρόφου, ο έρωτας ως φυγή, ως απόγνωση, ως αυταπάτη. Η ζήλεια, η αμφιβολία, ο έρωτας στη μοναξιά του, ως οδύνη και πόνος. Πάντα ο έρωτας υπαρξιακά,  χρεωλύσιο του θανάτου. Ο ξορκισμός παλιών φαντασμάτων, παιδικοί εφιάλτες, παθιασμένα αιτήματα αγάπης από τους σημαντικούς άλλους της παιδικής ηλικίας, από την ερωμένη, την αγαπημένη, οι φόβοι της απόρριψης, της φθοράς, του θανάτου, οι ανασφάλειες, κρυφές ενοχές. Πότε αρπάζεται ο ποιητής από την πίστη στην αγάπη, αν και συχνά σε αμφιβολία και αμφιθυμία, παραδέχεται ταυτόχρονα  πως η αγάπη δεν νικάει πάντα. Πότε ετοιμάζεται να παραδοθεί στην ήττα, πότε μάχεται ακόμη κι αγωνίζεται πιστεύοντας στη δύναμη μιας ελπίδας ότι μπορεί κανείς να πάρει τον έλεγχο της ζωής του.

 Στο τέταρτο και συντομότερο μέρος ομολογεί την παραίτηση, την άρνηση, τη φυγή.  Στο τέλος όμως έρχεται να υψώσει την άρνηση της φυγής. Ο ποιητής τότε καταφεύγει στις λέξεις του. Στη γραφή που ξορκίζει τους εφιάλτες του. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως είναι μια άλλη φυγή αλλά για τον Κωνσταντίνο είναι μια κάθαρση κι ένα φως, μια ελπίδα. Ο ποιητής σώζεται από τους άλλους και τον εαυτό του μέσα στην ποίησή του.

Ο λόγος του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη  είναι αντιποιητικός σε πολλά ποιήματα. Μιλάει νέτα σκέτα και τολμηρά. Δεν υπάρχουν πολλές αναγνώσεις ούτε πολυσημία, λες και απεχθάνεται την ποιητικότητα ως μια ακόμη μάσκα, ως ένα ακόμη ψέμα από αυτά που θυμωμένος καταγγέλλει.

Χαμογελώ, γελώ, κάνω αστεία

Η μάσκα

Δε ζηλεύω, δε θυμώνω, είμαι υπομονετικός

Φταίει η μάσκα

Ζηλεύω; Θυμώνω;... Δεν ξέρω..

Είναι η μάσκα

Ποιος είμαι; Τι νιώθω; Νιώθω;

Κατατονία… είναι η μάσκα

Την πετώ! Την πέταξα;... Είμαι εγώ;... Ποιος είμαι εγώ;

Η Μάσκα.

Ακόμη ένα απόσπασμα χαρακτηριστικό για το ρεαλισμό και τα εκφραστικά μέσα όπως τα αναφέραμε :

Παλιοσίδερα, τούβλα, κεραμίδια, πισίνες,

αφού πήραν αξία και βαπτίστηκαν μετά παπάδων και μητροπολιτών,

πολυτέλεια, μεταμορφώθηκαν σε βδέλλες

σαν πρόβατα περιφερόμαστε, σαν άδικες κατάρες,

να νοιαζόμαστε μόνο για το μαμ, κακά και νάνι

έχοντας χάσει κάθε νόημα και αξία στη ζωή.

Όσο πιο λυπημένος όσο πιο πολύ οργισμένος όσο πιο καταγγελτικός ό λόγος του ποιητή τόσο πιο πεζές έως «κακές» οι λέξεις του.

Τολμηρός και προκλητικός δεν είναι μόνο για το ρεαλισμό των εικόνων και για την παρουσίαση της ερωτική πράξης με πεζούς όρους, καθαρό λεξιλογιο της φυσιολογίας, της σάρκας και της λειτουργίας της.

Προκαλεί  περισσότερο όταν  μας λέει για παράδειγμα:

 Οι ατυχίες σα χαλάζι σε χτυπάνε

          κι ας έξω κάνει καύσωνα

λες κι ο Θεός παίζει μαζί σου.

Μπάσταρδε πήγαινε να παίξεις αλλού!

Και πίσω από την οργή έως και κακίες του, προβάλλει μια υπερβολική ευαισθησία, ακούγεται η φωνή και η έκκληση μικρού παιδιού:

Μόνος
Νιώθω μόνος
στη μέση της λυπημένης θάλασσας 

Σκληρότητα και τρυφεράδα μαζί.  Ο θυμός είναι η μεταμφίεση της λύπης, η λύπη της ματαίωσης, η ματαίωση φανερώνει πως υπήρξε πριν η προσδοκία. Ο τόνος έχει μια διακύμανση μεταξύ του κραυγαλέου θυμού και άγχους, της θλιμμένης μελαγχολίας,  και της απάθειας πάνω από το κενό, την έλλειψη  επικοινωνίας, την αποξένωση, την αλλοτρίωση.

Στο ποίημα Κωλοδάκτυλο συναντούμε όχι μόνο τα πιο πάνω εκφραστικά μέσα αλλά και τον αιφνιδιασμό.

Ο χρόνος κυλάει, τα λεπτά, οι ώρες, τα χρόνια

τρέχουν σαν καταρράκτης

κι εγώ θεατής, τα κοιτώ.

Γυμνός, με σκυμμένο το κεφάλι όχι από ντροπή,

αλλά έτσι με μάθαν από παιδί.

Οι αφεντάδες μου από τις πολυθρόνες τους

βιάζουν το χρόνο μου

και μου πετούν πενταροδεκάρες για να σιωπήσω.

Μου βάζουν κωλοδάκτυλο και με ύφος συμπονετικό μου λένε:

«έτσι είναι η ζωή»

Στο διάβολο!

την ψυχή μου θα δώριζα για να γίνω βιβλίο…

Ο αιφνιδιασμός/έκπληξη  είναι ο αναπάντεχος τελευταίος στίχος

την ψυχή μου θα δώριζα για να γίνω βιβλίο…

Σκληρός ο Κωνσταντίνος για τους άλλους σκληρός όμως ίσως και περισσότερο είναι και για τον ίδιο τον εαυτό του.

- Ας πρόσεχες φίλε... Όπως έστρωσες κοιμήσου…

... για πάντα…

Φανταστείτε μια μέρα ένα πρωί συναντάτε έναν άνθρωπο, φίλο γείτονα συνάδελφο και του λέτε καλημέρα… ποια έκπληξη μπορεί να προέλθει από μια καλημέρα;

Ξεκινώ για τη δουλειά,

τα πόδια βαριά, η καρδιά βαριά,

μια νέα εβδομάδα ξεκινά, όπως κάθε φορά σα φαύλος κύκλος.

Καλημέρα!

Με περιπαίζεις; 

Η αντίθεση των εικόνων είναι χαρακτηριστική και παρακολουθεί την αντίθεση στον τόνο και στα  συναισθήματα όπως αναφερθήκαμε μόλις πιο πάνω.

Απαγορεύεται η είσοδος στους μη έχοντας εργασία (και λεφτά),

ήλιο, αέρα, πασχαλίτσες, χρωματιστές βιολέτες.

Επιτρέπεται η είσοδος σε μύγες, καρκίνους και λοιπές αρρώστιες.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το λεξιλόγιο και οι εικόνες που προέρχονται από  τον κόσμο της φυσικής, της χημείας, των λιπασμάτων των φαρμάκων και γενικότερα από το χώρο άλλων γνώσεων και επιστημών. Πώς τους μεταχειρίζεται ο Κωνσταντίνος ως ποιητικό κώδικα. Και πάλι παρουσιάζεται το στοιχείο του αιφνιδιασμού όταν μέσα στον στεγνό έως έρημο κόσμο της επιστήμης, της λογικής,  αναπηδούν ένα δυο στίχοι από την ψυχή και το συναίσθημα για να βάλουν φωτιά κι ενέργεια ανατρέποντας το σκηνικό, δηλώνοντας πέραν του μηνύματος που μεταφέρουν κάτι γενικά αισιόδοξο: ότι είμαστε ακόμη άνθρωποι παρά την αποξένωση και τη μηχανοποίηση.

Όπως στο ποίημα: Ποιητής;

Κάθομαι σε μια καρέκλα που τρίζει από το βάρος μου, 97 κιλά

είναι η μάζα μου, το βάρος μετριέται σε Nt. Κιλά μονάδα μέτρησης στο διεθνές σύστημα (S.I.). Στο M.K.S.A. είναι τα γραμμάρια.

Η ζέστη δυνατή κι ας έχει δύσει ο ήλιος, 28°C δείχνει το θερμόμετρο.

          Κέλσιος, Φαρενάιτ, Ρεώμυρος, Κέλβιν.

          Το απόλυτο μηδέν είναι -273,15°C

Το δωμάτιο είναι μεγάλο, δε φωτίζεται όλο.

          8x4x3m πόσο είναι ο όγκος του σε κυβικά μέτρα;

          Πόση είναι η υποτείνουσα της σκιάς που φαίνεται στον τοίχο;

Ο υπολογιστής μπροστά μου ανοιχτός έχει πάρει διαταγή από εμένα να παίξει μουσική

          01001011011101 δυαδικό σύστημα, μόνο έτσι με καταλαβαίνει

Ο καπνός του τσιγάρου ανεβαίνει διστακτικά στο ταβάνι

          Κίνηση Brown

Το χαρτί λευκό πάνω στο γραφείο

          Tabula Rasa

          Dum Spiro Spero

          Κρίμα δεν έκανα ποτέ μου λατινικά

Και τα λίγα αρχαία ελληνικά πνίγηκαν σε διάλυμα:

          οξύ + βάσις à άλας + νερό

Πώς να γράψω;

Οι λέξεις αποτελούνται από γράμματα κάθε γράμμα αντιστοιχεί σε έναν αριθμό

          το α’ είναι το 1, το β’ το 2, ..., το κ’ το 20

Κι εγώ από μικρός το μόνο που ήθελα ήταν να γράφω ποιήματα.

           

Τι θέλει να πει ο ποιητής είναι η πιο άστοχη ερώτηση που κάνουμε στα σχολεία οι φιλόλογοι. Τι θέλει να πει ο τίτλος επανέρχομαι είναι η προσωπική ανάγνωση του καθενός.

Μια και ο Κωνσταντίνος διάλεξε τον Μπωντλαίρ στον τίτλο θα  ήθελα απλά να κλείσω με την αποτύπωση μιας δικής μου αίσθησης σχετικά . Μελετώντας τα θέματα, τα πρόσωπα που παρελαύνουν και επιχειρώντας μια συναισθηματική ακτινογραφία του αφηγητή που έστησε ο ποιητής, τολμηρά παρουσιασμένη στους στίχους του, αισθάνομαι την ανάγκη να πω στο φίλο Κωνσταντίνο με πολλή αγάπη το εξής: Η περίπτωση του Μπωντλαίρ ήταν η περίπτωση της υπέροχης αισθητικής νίκης που κατήγαγε ένας ηττημένος άνθρωπος. Εύχομαι Κωνσταντίνο σε σένα κάτι πολύ καλύτερο. Να φτάσεις ένας νικητής άνθρωπος σε μια υπέροχη αισθητική νίκη με τη συνέχεια του ποιητικού έργου σου. 

Την ποιητική συλλογή μπορείτε να την προμηθευτείτε από: 

http://www.perizitito.gr

http://www.armidapublications.com  

http://www.allbooks.gr

http://www.4uthesite.com

http://www.ebooks.gr/

http://www.biblionet.gr

http://www.tsamantakis.gr